Supersnelstraf

Gisteren zijn de veelbesproken supersnelrechtzittingen gehouden. Chaotische taferelen - advocaten die klaagden dat ze hun zaken niet hadden kunnen voorbereiden of (nog slimmer) helemaal niet kwamen opdagen zodat de zaak werd uitgesteld naar een gewone snelrechtzitting. Kevin P. uit Utrecht heeft zijn supersnelstraf er echter al weer op zitten. Hij werd tot 120 uur schoffelen veroordeeld en kreeg van de rechter meteen een schoffel aangereikt. Kevin ging onmiddellijk aan de gang en na 14 uur en 21 minuten had Kevin de 120 uur erop zitten. Een superprestatie, waarvoor hulde!

Rookborst

Gezellig, het jaar is nauwelijks een dag oud of de toon is alweer gezet. Het ene moment ben je een anoniem meiske dat een nieuwjaarsduik neemt, het volgende moment ben je een landelijke hit met grote tieten waar iedereen zijn worst wel in wil steken, juist omdat je vegetariër bent. De Telegraaf opent de klopjacht op de voorpagina met "grote zoektocht naar blonde dame". Zo'n beetje alle blogs nemen het over en het kon natuurlijk niet uitblijven dat iemand haar aangaf. Dus in de loop van de middag struikelt online Nederland over elkaar heen met de kop "we've got her", nog maar eens inzoomend op haar bovenmaten. Naam en woonplaats werden bekend gemaakt zodat hijgerige stalkers en andere engerds binnen een uur bij haar in de tuin konden staan. Inmiddels was ze immers het "blote Unox-meisje". RTL had al een item voorbereid waar allerlei casting directors fantaseerden wat voor lingerieshoots ze allemaal met haar gingen doen (voordat ze wisten dat ze minderjarig was). De worstenfabrikant, die zich een paar jaar geleden al snaaks het folkloristische gebruik van de nieuwjaarsduik had toegeëigend, haakte er handig op in door haar wel een heel jaar gratis soep aan te bieden. Maar helaas, het bleek een meisje dat er eigenlijk helemaal niet op zat te wachten om in bikini op de voorpagina te staan. Om die reden hebben we ook de Wet bescherming persoonsgegevens. "Voor mensen van wie de persoonsgegevens op internet staan, kunnen de consequenties groot zijn, bijvoorbeeld als het gaat om onbewezen verdenkingen of intieme details uit het persoonlijke leven. Zelfs als de gegevens op zichzelf juist zijn, kan door de publicatie op internet een onvolledig beeld ontstaan van een persoon, met een negatieve beoordeling tot gevolg," aldus het College bescherming persoonsgegevens. Maar daar hebben de Unox rookborsten niets meer aan.

Update: omdat ze op TV veel minder op Uma Thurman blijkt te lijken, is ze inmiddels de zwarte piet. Een oplichtster die het vak van Baywatch babes ten schande maakt.

Dure foto's van je ex

Een man uit Elburg is veroordeeld tot een boete van 5000 euro omdat hij naaktfoti van zijn ex op het internet had gezet. De boete was meer dan driemaal zo hoog als was geëist want de rechter liet zwaar meewegen dat het slachtoffer vanwege de foti heeft moeten verhuizen. Mooi. Weer een misstand uit de categorie 'op internet mag alles' uit de wereld. Nu nog de mede-schuldigen die meehelpen met het verspreiden beboeten. Want niets is zo leuk om de foti die iemand van zijn ex op het internet kwakt over te nemen. Het trekt bezoekers en je kent ze toch niet. Bovendien staan die foti toch overal al dus jouw site mag daar ook nog wel bij. En wat de commenters dan gaan kwetteren, ja, dat heb jij natuurlijk niet in de hand. En dat dat mens dan uiteindelijk moet verhuizen, ach... morgen weer een nieuwe posting.

Peter Brrrrr! de Vries

Zojuist is de speciale lange aflevering over de zaak Natalee Holloway op SBS uitgezonden. Joran van der Sloot hangt. Maar ik vind het altijd interessant om zo'n zaak van de andere kant te bekijken. Is het verhaal van De Vries te falsificeren? Kan het zijn dat het niet klopt, ondanks de indrukwekkende reconstructie in Miami Vice-stijl van hetgeen er op het strand gebeurd zou zijn? Het antwoord is ja.

"Joran, je zal wel beweren dat de hele bekentenis gelogen is. Maar dit verhaal verzin je niet. Je maakt bij niemand een betere indruk door te vertellen dat je Natalee hebt vermoord en later rustig bent gaan slapen." Met woorden van deze strekking besluit De Vries de uitzending. En deze slappe redenering helpt de voorgaande 2 uur volledig om zeep. Want begon deze uitzending niet met het verhaal van ene Patrick die verklaarde Joran te hebben wijsgemaakt dat hij een crimineel was? En dat Joran er wel oren naar had om 'partner in crime' te worden? Op deze basis werd een omvangrijke undercover-operatie opgezet. Mijnheer Patrick loog in een met camera's behangen auto honderduit over wietplantages en wat dies meer zij. Joran vertelde op zijn beurt honderduit over de zaak Holloway. Waarom was het verhaal van de undercover gelogen en het verhaal van Van der Sloot de waarheid? Crimineeltjes maken wel degelijk een betere indruk op elkaar als ze opscheppen over criminele zaken die helemaal niet hebben plaatsgevonden. Zeker als ze breeduit in de media worden uitgemeten. Hoeveel lieden claimden 'the great trainrobbery' niet? Kortom, het zou kunnen dat Joran inderdaad die hele 'voorbankgesprekken' bij elkaar heeft gelogen. Zomaar een paar punten.

1. De Vries signaleert allerlei dingen die rammelen aan de Joran-tapes. Maar in plaats van te denken dat het verhaal dus niet klopt, gebruikt hij het om Joran als leugenaar neer te zetten. Overigens wisselt Peter R de vermeende leugenachtigheid, waar het hem uitkomt, af met de bewering dat het verhaal exact klopt met zijn eigen waarnemingen op de plaats delict. Rammelt het verhaal nou of niet?
2. Joran is een gewetenloze moordenaar. Hij gaat rustig naar huis, kijkt nog wat porno en gaat dan slapen. Hoe kun je dat doen als je net een moord hebt gepleegd? Nou, misschien staan de Joran-tapes wel vol met flauwekul. Het klonk alleen stoer als wiethandelaar in spé.
3. Joran liegt over het afzetten van het slachtoffer bij het hotel, en dat doet hij in de wetenschap dat ze die leugen nooit meer kan onthullen. Dus hij moet weten dat ze dood is. 'Leugenaarslogica' noemt De Vries dat. Maar ondertussen gebruikt hij de aanname dat Van der Sloot hierover liegt als bewijs voor het feit dat hij liegt. Dat kan natuurlijk niet. Want misschien is Natalee toch bij het hotel afgezet, maar dan wat verderop, en is ze nooit aangekomen. En bevestigt ze ooit - stel dat ze nog wel zou leven - dat Joran haar inderdaad heeft afgezet. Ik ken het dossier niet en ik lees ook geen Telegraaf, maar uit de uitzending van vanavond bleek het in elk geval niet.
4. De eerste voorzichtige 'bekentenis' van Joran gaat ongeveer als volgt. De undercover zegt: 'ze is in zee gedumpt.' Joran: 'ja'. Undercover: 'Met een boot.' Patrick: 'Ja'. Wie zegt niet dat Joran dacht: hee, Patrick trapt erin. Hij vertrouwt me nu helemaal voor onze wiethandel. Ik word rijk, laat ik het verhaal van Patrick nog wat aandikken. Dat deed hij de dagen erna.
5. Onmiddellijk na de eerste bekentenis zegt de undercover: 'We moeten die vriend van je helpen, ik ga zorgen dat je geld gaat verdienen. Dat kun je hem sturen.' Tjakka, kan Joran gedacht hebben, hij trapt erin. Die vriend bestaat helemaal niet dus ik kan weer wat nieuwe Prada kopen zodalijk. Zoals het een wietteler betaamt.
6. De vriend die het lijk gedumpt zou hebben is niet te vinden. 'Om de politie niet in de wielen te rijden hebben we daar geen verder onderzoek naar gedaan.' Misschien kon De Vries hem gewoon niet vinden. En in plaats van op het idee te komen dat de vriend misschien niet bestaat, wordt het verhaal alleen maar aangedikt. Er is sprake van een half misdaadsyndicaat waarvan Van der Sloot deel uitmaakte. Hij moet wel een crimineel zijn.
7. Pa Van der Sloot ontkent een mobiele telefoon de gevangenis ingesmokkeld te hebben. Opnieuw komt De Vries niet op het idee dat de Joran-tapes onzin zouden kunnen zijn, in plaats daarvan is de vader nu ook al een leugenaar.
8. Eerst wil Joran de naam van de vriend niet vertellen aan de undercover maar kort daarop ineens wel. Ook deze kromheid kan het verhaal niet ontkrachten, nee, Joran is een psychopaat. Want dat het verhaal waar is, is het uitgangspunt.
9. Van der Sloot heeft het over schadevergoeding. Vanuit de aanname dat hij liegt, heet het dat hij er ook nog een slaatje uit wil slaan. Dat is onethisch en dus moet je wel crimineel zijn. Vandaar dat het waar is dat hij liegt. Alweer zo'n kringloopredenering.

Kortom, Peter R heeft mij vanavond niet overtuigd. Dat Joran van der Sloot zijn verklaringen aan justitie óf aan de undercover moet hebben gelogen staat vast. Maar in het ene geval is hij de moordenaar van Natalee Holloway en in het andere geval een ordinaire sollicitant in de wiethandel. Dat is allebei erg, maar wel van heel andere orde. Let wel, ik zeg niet dat De Vries per sé ongelijk heeft, ik toon alleen aan dat het verhaal in zijn reportage te falsificeren is. De rechten voor de uitzending zijn overigens voor 6 miljoen dollar verkocht aan een Amerikaans televisiestation. Ook handig om te weten.

Jatten wordt verboden

Langzaam maar zeker wordt de overeenkomst tussen echte misdaad en hun digitale equivalent duidelijker. Naar aanleiding van de publicatie van gestolen privé-foti van Manon Thomas zijn kamervragen gesteld en heeft Minister van Justitie Hirsch Ballin toegezegd dat het strafbaar wordt om gestolen digitale gegevens van particulieren te verspreiden. Hij gaat de wetswijziging in februari voorleggen aan het parlement. Voeg dat bij de bescherming van persoonsgegevens op het internet en we zijn deze maand een heel eind verder gekomen.

Een blauwtje lopen

Op het internet mag alles. Hobby'ist Alex van Es uit Apeldoorn heeft in de stad een netwerk opgezet waarbij hij de bluetooth-gegevens registreert van de apparaten (lees: mobieltjes) die voorbij komen. Zo kan hij zien welk toestel (lees: wie) zich van waar naar waar verplaatst en hoe druk het is op bepaalde locaties. Deze gegevens publiceert hij op bluetoothtracking.org. Hij maakt zich niet druk om de privacy, want hij slaat alleen maar de uitzendnamen van de toestellen op 'en dat zijn meestal toch onzin-namen' (aldus het commentaar op tiscali.nl). Een eerste blik levert echter een ander beeld op. In zijn archief zien we op de eerste pagina al veel herkenbare voornamen en diverse combinaties van voor- en achternaam. Leuk als je tegen je baas zegt dat je naar een seminar in Amsterdam bent, terwijl Van Es publiceert dat je in werkelijkheid in het winkelcentrum van Apeldoorn was. Met een beetje pech archiveert Google het ook nog. Maar ja, als je niets te verbergen hebt, waar zeur je dan over?
Update: NatuurlijkIn tegenstelling tot de meeste bloggers heb ik Van Es even om reactie gevraagd. Hij stelt dat hij wel wist dat er ophef over de privacy-aspecten zou komen maar dat hij dat goed vindt voor de discussie. Misschien dat de live data op zijn site in de toekomst wordt vervangen door algemenere statistieken.

Op internet mag alles

Op internet ben je anoniem. Dus je kunt doen wat je wilt, want niemand kan je vinden. Deze opstelling leidt regelmatig tot een patstelling: de beheerder van de website verschuilt zich erachter dat hij niet verantwoordelijk is voor de gedragingen van zijn bezoekers en de bezoeker verschuilt zich achter zijn anonimiteit. Dat is natuurlijk krom voor derden die beschimpt, besmaad en zelfs doodgewenst worden. Bij geen van beiden zou je verhaal kunnen halen. Ik heb dan ook altijd geroepen dat degene die een ander wenst te beschermen de keus heeft: of je haalt de materialen weg óf je neemt er zelf verantwoording voor. Dus is de bezoeker niet vindbaar, dan is de beheerder van de site aansprakelijk. Is die ook niet te vinden, dan is de provider aansprakelijk. Zo ga je telkens een stapje hoger. Natuurlijk word je uitgelachen voor deze denkwijze want ja, op het internet moet toch alles mogen? Internet is anarchie, wat zullen we nu krijgen?

Toch is het idee blijkbaar niet zo idioot, gezien twee gerechtelijke uitspraken deze week. Ten eerste Henky uit Jistrum die de politie voor Nazi's uitmaakte. De beheerder van de site wilde geen verantwoording nemen maar wilde ook niet verklappen wie Henky uit Jistrum was. Gelukkig vonden ze Henky toch en hij heeft een boete gekregen. Vorige week hadden we te maken met een bezoeker die foto's van Amalia op de pedofielensite Martijn had geplaatst. Die bezoeker bleef echter anoniem en derhalve is aan de site zelf een dwangsom opgelegd. Mooi zo. Zou het internet dan uiteindelijk een beetje zoals de echte wereld worden?

Geld verdienen aan andermans werk

Stel je heet RTL. Je geeft miljoenen uit aan goede faciliteiten en talentvolle mensen en daarmee maak je mooie, kwalitatieve televisieprogramma's. In medialand heet dat 'content', hou die term even vast. Om dat allemaal te kunnen betalen heeft RTL ook nog een leger accountmanagers, grotes en kleines, en die harken advertentie-euro's binnen. Op deze manier zijn inkomsten en uitgaven goed in balans en kan de kijker elke avond gratis van die content genieten. Nu het internet. Stel je heet Geenstijl. Dat gedoe met content maken kost veel te veel geld en daar hebben ze sowieso het talent niet voor. Maar die advertentie-euro's zijn wel interessant. De oplossing is: steel de content van RTL (of NOS zo je wilt) en plaats daar je eigen adverteerders doorheen. Niet alleen eromheen, er ook dwars doorheen. Probleem opgelost, weten die klojo's van Cup-a-Soup veel! Op internet mag tenslotte alles.
Update 5-11-07: Behalve content jatten van Geenstijl. Dan worden ze boos.

Bestrijding digitale misstanden

Wat raar toch dat er nog zoveel mensen zijn die denken dat de wetten uit de echte wereld niet gelden op het internet. Zo is het complete mailarchief van MediaDefender gejat en via P2P-sites te downloaden. Diefstal van bedrijfsgegevens mag niet, zou je zeggen, en het openbaar maken al helemaal niet. Maar de eigenaren van de P2P-sites lachen MediaDefender gewoon uit als ze verzoeken om verwijdering. Het probleem zit hem in de gigantische technische achterstand bij opsporingsinstanties. Wat is er nu moeilijk aan om op te zoeken van wie het IP-adres is waarop de gestolen informatie wordt aangeboden? Dat blijkt te zijn: prq Inet, Box 1206, SE 11479 Stockholm, Sweden. Het is toch niet zo moeilijk om daar als bevoegde instantie even aan te kloppen? Het is duidelijk dat de klik echte misstand - digitale uitvoering nog niet is gemaakt.

In 2002 lekte het dagboek van de studentes Sanne en Leslie uit. Hun advocaat kreeg het wél voor elkaar alle publicaties ongedaan te maken. Hij hoefde alleen maar te dreigen met civiele procedures en de bloggers kozen eieren voor hun geld. Maar ja, zodra de storm is overgewaaid duikt het dagboek toch weer op. Zoiets blijft je dus je leven lang achtervolgen.

Moraal van het verhaal: let op je spullen.

Spamboete van de baan

Nou, we zijn eruit. Na jaren gezeik is nu het verlossende woord gevallen: Arjen Jongeling is, aldus de Rechtbank te Rotterdam, geen meesterspammer. Telecomwaakhond OPTA is teruggefloten. Wat was het geval?

In september 2004 werd ik benaderd door een leverancier van kantoorartikelen. Of mijn bedrijf Speko een mailing wilde verzorgen aan bedrijven, per e-mail welteverstaan. Even de wet erop nageslagen en dat bleek wel te kunnen. Je mag weliswaar niet spammen maar bedrijven zijn daarvan uitgesloten. Dus we zetten een e-mailing in elkaar; er was tenslotte ook nog nooit een faxmailer in de gevangenis beland. Om een lang verhaal kort te maken... in maart 2005 stond er ineens politie voor de deur. Of de 4 medewerkers van de OPTA, die ze bij zich hadden, even alle computers en administratie mochten meenemen. Ze hadden klachten over mij gehad. Dat meenemen ging niet van een leien dakje, maar deze rijksambternaren waren dan ook nog maar net van school. Eerst vergaten ze naar datadragers te vragen en lieten een dossierkoffer bij me achter. De volgende dag was de 'controle op locatie' dan in de herkansing echter helemaal compleet en vertrokken ze met alles dat ze hadden willen hebben.

Een paar maanden later mocht ik op de koffie komen voor een 'interview'. De Zürichtoren in Den Haag, waar de OPTA zetelt, is van afstand te herkennen aan zijn dildo-vorm, hetgeen later nog een mooie metaforische betekenis zou krijgen. Hier worden hoorzittingen gehouden met KPN, Vodafone, Tiscali en die dag dan ook met Speko bv. En speciaal voor die gelegenheid hadden ze een bewaker in de hoek gezet. De onderzoekers hadden namelijk goed naar Discovery Channel gekeken hoe je verdachten moet intimideren want er stonden ook indrukwekkende rijen ordners met een hoop niks. Als KPN komt doen ze dat allemaal niet maar misschien werd Jongeling er bang van. Enfin, de bewaker kreeg na 10 minuten een hoestbui en verliet de zaal.

Weer een paar maanden later lag er een boeterapport in de bus. Speko was een meesterspammer. Ik kon dan wel zeggen alleen aan niet-natuurlijke personen te hebben gemaild maar er hadden natuurlijke personen geklaagd. Wel 35! En dat is verboden. Opmerkelijk genoeg bleek dat de onderzoekers niet met hun dienstvoertuigen naar de klagers waren gereden. Kosten noch moeite waren gespaard om Speko's spullen forensisch te onderzoeken maar klagers kon je blijkbaar je op de blauwe ogen geloven. Niets bleek minder waar. Bij een boeterapport hoort namelijk een onderzoeksdossier. Ik had de twijfelachtige eer het dikterecord gebroken te hebben met maar liefst 4200 pagina's. De OPTA wist niet eens hoe ze het moesten opsturen dus van de weeromstuit heb ik het zelf maar opgehaald. Dat was sneller dan uitleggen wie Van Gend & Loos is. Natuurlijk bladerde ik bij terugkomst naar het gedeelte met klachten maar wat denk je? Geanonimiseerd! Alle relevante delen zwartgemaakt. Althans, een beetje. Want als je de papieren tegen het licht hield was er toch nog wel wat van te lezen. En zo kwamen we op klachten die toch weer van niet-natuurlijke personen waren, zoals stichtingen of een hostingbedrijf, maar ook van iemand die de naam 'x' had (wonende te 'zoek maar op in telefoonboek'). Al ras begon mijn geloof in het degelijke College van de Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit af te kalven. Met kracht van argumenten lichtte ik de zaak dan ook toe op de eerste hoorzitting.

Deze hoorzitting is bedoeld om andere OPTA-medewerkers een oordeel te laten vellen over het werk van hun collega's, de onderzoekers. Ambtenaren die aan dezelfde kantinetafel hun bammetjes opeten en vriendschappelijk tegen elkaar uitkomen op de jaarlijkse sportdag gaan elkaar dus controleren, dat gaat altijd goed. Behalve bij mij. Werkelijk geen van de argumenten sloegen aan en trots presenteerde het College, weer na enkele maanden, een boetebesluit. Daarin stond dat Speko en haar opdrachtgever alles bij elkaar € 60.000,- mochten betalen voor een handvol klachten van natuurlijke personen. Het was inmiddels eind 2005 en de eindejaars-success-story van de OPTA stond voor de deur. Tenslotte wilde men wel wereldkundig maken waaraan de subsidie dit jaar weer aan was besteed. "Maar ik lees op de laatste pagina van het boetebesluit dat ik nog bezwaar kan maken en daarna nog in beroep kan gaan. Is het niet wat vroeg voor een publicatie?" Nou, dat moest ik dan maar via een kort geding verhinderen. Daar had ome Arjen geen zin in dus twee dagen voor de jaarwisseling was via alle kranten, teletekst en de radio te vernemen dat hij een meesterspammer was. En de pers liet zich kritiekloos inschakelen voor het publiciteitsoffensief: wat de OPTA schrijft en het ANP distribueert is immers waar. Dus niemand hoefde Arjen Jongeling te bellen. Na veel gezeur mocht ik in de avonduren 2 minuten optreden in Business News Radio. "Wederhoor... jaaa, daar hebben we weleens wat over gelezen."

Frappant genoeg had de OPTA een deel van haar onderzoek gebaseerd op ongefundeerde aantijgingen van allerlei obscure activisten die niet bepaald blij waren geweest met een bericht over kantoorartikelen op hun scherm, al was dat aan bedrijven gericht. Nu die lazen dat ik beboet was riepen ze: "kijk, de OPTA bevestigt ons verhaal!" Hetzelfde verhaal waar de OPTA het onderzoek nu juist op had gebaseerd. En zo gingen de verhalen elkaar wederzijds versterken. Rondzingende onzin heet dat.

Begin 2006 was er dan de mogelijkheid om mijn ingediende bezwaar toe te lichten. Ondertussen lag mijn bedijfje op apegapen nadat allerlei klanten en leveranciers de benen hadden genomen wegens de snaakse PR-campagne van de telecomwaakhond. Alhoewel het mij natuurlijk al lang duidelijk was dat de Haagse speurneuzen niet op hun besluit gingen terugkomen schoof ik braaf aan in de zoveelste hoorzitting. Ik bespaar je de details - het is een herhaling van zetten. Het verbaasde me dan ook niet dat het Beslissing op Bezwaar inhield dat Speko's argumenten geen stand hielden, geen hout sneden, niet te volgen waren en wat dies meer zij. Betalen die boete!

Eindelijk was het tijd om naar de rechter te gaan. Ook mijn advocaat wilde tenslotte wel eens weten wat spamklagers zo bijzonder maakt dat ze kunnen volstaan met een per post verstuurd standaardformuliertje te tekenen bij het kruisje. Geen onderzoek aan de computers van de klagers maar ook geen onderzoek of er misschien een grappenmaker is geweest die een copie van mijn berichten via tussenstations naar natuurlijke personen had gestuurd... niets. In de rechtzaal kwam de aap uit de mouw: de OPTA wist niet hoe dat laatste moest. Onze nationale spambestrijder heeft een leger juristen in dienst en men is vergeten een techneut in te huren. De opper-spambestrijder probeerde nog stoer de meervoudige kamer van de Sector Bestuursrecht te overtuigen: "Voorzitter, als de heer Jongeling het zo goed weet moeten we hem misschien maar een contract aanbieden." Dat is goed, ik zal mijn tarief z.s.m. kenbaar maken. Want het kan namelijk wel.

Gelukkig ziet de Rechtbank wél in dat als je een draconische boete uitdeelt, het boven alle twijfel verheven moet zijn dat de klachten daadwerkelijk door natuurlijke personen zijn ingediend en de berichten rechtstreeks van de beboete verzender afkomstig is. Precies datzelfde heb ik in alle interviews en hoorzittingen in de DildoZurich-toren geroepen, als onomstotelijk vast stond dat er adressen van particulieren in ons mailingbestand hebben gezeten zou ik de boete betalen. Maar dan wel graag onafhankelijk onderzoek doen en niet louter op zoek gaan naar argumenten die de indianenverhalen op het internet ondersteunen. Anders moeten we gaan spreken van de "VOPTA", de Vooringenomen Post en Telecommunicatie Autoriteit.